این روزها انگار هستی رنگی دگر دارد . نور خورشید تلألو بیشتری دارد . رنگها شفاف و درخشانند ، جلوه های جمال صانع از آثار صنع او پیداست و اگر چشمی یا چشمهایی ، باشند که اینهمه را نبینند ، حتماً باید آن چشمها را شست تا جور دیگری ببینند . جوری که « آن نقاش » ترسیم کرده است . جوری که سعدی دیده است « فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردین بگسترد ، دایه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات در مهد زمین بپرورد ، درختان را به خلعت نوروزی قبای شبز ورق در برگرفته ، اطفال شاخ را کلاه شکوفه بر سر نهاده ... » نازک خیالی و ظرافت طبع را ببینید ، تابلوی بدیعی را که آن شیخ روشن بین نقاش چیره دست ترسیم نموده بنگرید .تابلویی که با ابزار و رنگ کلمات پخته ، دقیق و خوش تراش ، بر گستره تخیل و اذهان ما تصویر می نماید . هر چند که زبانمان برای سپاس اینهمه زیبایی و نعمت قاصر است . اما می توانیم و باید که چشمانمان را به دیدن این زیباییها عادت دهیم . زیبا ببینیم و زیبا بیندیشیم . زیرا که زیبایی از آن ماست ، چرا از آنها غافل باشیم ؟ ، چرا غافلیم ؟ چرا ؟